Turgut Tunç

Kendime Söylenmiş Bir Cümle: Biraz Hafiflesem İyi Olacak

Tarih: 04-06-2025 13:44:00 Güncelleme: 04-06-2025 13:44:00

Bazen aynaya bakarken yalnızca yansımamı değil, üzerimde birikenleri de görüyorum. Duygular, sorumluluklar, sözler… ve evet, kilolar. Şaka değil, tam 10 kilo fazlam var. Sağlık Bakanlığı’nın vücut kitle indeksi uygulaması bana nazikçe “dikkat” diyor, ama en çok da kendi bedenim fısıldıyor: “Hadi biraz hafifle.”

Yemek yemeyi çok seviyorum. Özellikle akşamları şöyle bir şeyler atıştırmadan günü kapatmak zor geliyor. Abur cuburlar, bir avuç daha kuruyemiş, bir de asitli içecek… derken farkında olmadan kendime yükleniyorum. Oysa niyetim yüklenmek değil, rahatlamak. Ama rahatlatan şeyin ardından pişmanlık geliyorsa, insan bir durup düşünüyor.

Diyet lafını duymak bile can sıkıcı geliyor bana. Çünkü genelde yasak listeleriyle geliyor o kelime. Belki de çözüm daha insani bir yerden başlamakta: Azar azar, zorlamadan. Ekmekten bir dilim eksiltmek, asansör yerine merdiveni seçmek, akşam yürüyüşüne çıkmak. Ve hepsinden önemlisi, kendine kızmadan, ayıplamadan, “ben de insanım” diyerek yola çıkmak.

Bu yazı kimseyi hedef almıyor. Tam tersine, kimseyi incitmeden, üzmeden, kendi kilomla, kendi halimle barışmanın bir yolu bu. Çünkü mesele zayıflamak değil; nefes almak, rahat hareket etmek, aynaya baktığında kendini iyi hissetmek.

Ama işte bazen iyi niyetle başlayan işler, yanlış şekillerde sunulunca zedeleyici olabiliyor. Sağlık Bakanlığı’nın bazı bölgelerde uyguladığı sokak ortasında insanları durdurup tartma, boyunu posunu ölçme uygulamasına dair görüntüler düştü önüme. Kalabalığın ortasında, pazar yerinde, herkesin gözü önünde… Belki amaç farkındalık, ama yöntem biraz hoyrat. Sanki bir sağlık taramasından çok, bir sokak gösterisi gibi. Ve en mahrem duygularımızdan biri olan bedenimiz, bu gösterinin ortasında kalakalıyor.

Prof. Dr. Gökmen Hızlı Sayar’ın “#şişmançevirmesi” ifadesi geldi aklıma. Duyduğumda hem gülümsedim, hem duraksadım. Çünkü bazen toplumun bize dönüp söylediği sözler, doğrudan bedenimize değil, duygularımıza saplanıyor. Eleştiriler kilo üzerinden değil, sanki karakterin tamamı üzerinden yapılıyor. Halbuki mesele ne sadece yağ oranı, ne de rakamlar. Mesele, insanı insan yapan her yönüyle birlikte kabul etmek.

Ben başladım yürümeye. Hem kendi içime, hem açık havaya doğru… Belki sen de başlarsın. Belki bir spor, belki bir alışkanlığı değiştirmek olur senin ilk adımın. Yavaş yavaş, yük olmadan, yargılanmadan… Birlikte yürüyemesek de, aynı yolda olduğumuzu bilmek bile yeter.

Unutma, insanı hafifleten bazen kilo değil, anlayıştır. Ve en şefkatli değişim, kimsenin kalbini kırmadan yapılanıdır.

Muhabbetle…

Bu yazı 1644 defa okunmuştur.