Hayatta öyle anlar gelir ki, biri düşer, sende el uzatırsın. Kendi işinden, vaktinden, imkanından kısıp onun için bir şeyler yaparsın. Belki yol gösterirsin, belki sırtında taşırsın. Bir bakmışsın ki, o kişi ayakta duruyor artık. Güzel. Ama sonra… İşte o “sonra” var ya… Dönüp ilk seni yok sayar. Belki unutur, belki bilerek siler. Belki de kendini yukarı taşıyan o eli… iter.

Destek olduğun bir arkadaş, ayağa kalkar kalkmaz seni görmezden gelir. Üniversiteye gitmesine vesile olduğun bir akraba, mezun olur olmaz sana yabancılaşır. Zor zamanlarında evini açtığın biri, ilk rahata erdiğinde araya mesafe koyar. O an anlarsın: En sert tekme, en çok emeği verene gelir.

Neden böyle olur? Kimi zaman kıskançlık, kimi zaman minnetin ağırlığı… Belki de çevresindekilerin vesvesesi. Ama sonuç hep aynı: Vefasızlık. Senin verdiğin emeği unutmak, geçmişi silmek, yokmuşsun gibi davranmak…

İnsanoğlunun ne garip bir yanı bu. Başkalarının pohpohuna kanıp geçmişini inkâr etmek. Oysa o ilk adımı atarken, senden destek almıştı. O yolun başında senin omzun vardı. Ama işte… Kimileri köprüden geçince köprüyü unutur.

Şimdi düşün, kaç defterin var böyle? Kaç kişi için “Bir daha asla” dedin? Kaç vefasızlığı “belki anlamamıştır” diye sineye çektin? Bazen insanlar sana iyiliklerini değil, nankörlüklerini öğretiyor. Kimseye düşmanlık değil bu; ama artık bir farkındalık. Her yaran bir ders, her kırgınlık bir pusula aslında.

Ve şunu da unutma: Bazı tohumlar büyüyüp ağaç olduğunda, ilk gölgeyi sana düşürür. Ama gölgede kalan sen olsan bile, zaman, o ağacın köklerini tanır. Kuruyacaksa da en önce o kökten başlar.

Muhabbetle…