Bugun...

Turgut Tunç

"Saygı Seferberliği": Toplumsal Yaralarımıza Çare

Tarih: 18-08-2025 11:08:00 Güncelleme: 18-08-2025 11:08:00

Son zamanlarda, toplumsal dokumuzda derinleşen bir yaranın belirtileri her geçen gün daha görünür hale geliyor: saygısızlık. Bu, sadece trafikteki kaba saba davranışlardan ibaret değil; siyasi tartışmalardan aile içi sohbetlere kadar hayatın her alanına sızmış, adeta bir salgın gibi yayılan bir tavır.

Trafik, bu yozlaşmanın en belirgin aynası. Sinyal vermeden şerit değiştirenler, yolu kapatacak şekilde park edenler, bir an önce geçmek için korna çalanlar... Bireyler, "bütün yollar benim" mantığıyla hareket ediyor, diğer sürücüleri ve yayaları hiçe sayıyor. En kötüsü de, bu kural tanımazlık karşısında yapılan en ufak bir uyarı, anında şiddete varan, agresif tepkilerle karşılanıyor. Hoşgörüsüzlük, artık bir özellik değil, bir norm haline gelmiş durumda.

Bu durumun bir benzerini, "takım tutar gibi" siyasi parti holiganlığında da görüyoruz. Siyasi görüşler, mantık ve empati zemininden koparak adeta birer inanca, birer kutsala dönüşüyor. Kendi partisinin yanlışlarını görmezden gelmek, karşıt görüşteki her fikri düşman bellemek, bizi birbirimizden uzaklaştırıyor. Arkadaşlarımızla, dostlarımızla, hatta aile üyelerimizle bile siyaset konuşulamaz hale geldi. Bu fanatikleşme, sadece sohbetleri zehirlemekle kalmıyor, köklü dostlukları bitirebiliyor ve toplumsal bağlarımızı zedeliyor. Siyasi görüş ayrılıkları, kutuplaşmayı derinleştiren, karşılıklı saygı ve anlayışı yok eden bir engele dönüşüyor.

Peki, bu noktaya nasıl geldik? Bu sorunun cevabı, şüphesiz eğitim ve toplumsal ahlak kavramlarında saklı. Saygı, sadece kaba kuvvetten veya kanunlardan korkarak gösterilen bir şey değildir. Bu, başkasının varlığına, düşüncesine ve haklarına değer vermekle ilgili bir içselleştirme sürecidir. Ve bu süreç, ancak çocukluktan itibaren verilen doğru eğitimle şekillenebilir. Sadece akademik bilginin oğretilmedigi okullarimizda dahi empati, anlayış ve başkalarına saygı gibi evrensel değerlerin işlenip topluma aktarılması zorlaşıyor çünkü eğitim tek başına yeterli değil. Kanun koyuculardan en sade vatandaşa kadar, hepimize düşen ciddi sorumluluklar var. Kanunlar, sadece caydırıcı olmakla kalmamalı, aynı zamanda toplumsal normları da şekillendirmeli. Saygısızlığın ve şiddetin her türlüsüne karşı sıfır tolerans ilkesi benimsenmeli.

Sonuç olarak, toplum olarak acil bir "saygı seferberliği" başlatmaya ihtiyacımız var. Bu, ne tek bir kişinin ne de tek bir kurumun yapabileceği bir şey. Bu, topyekûn bir çaba gerektirir. Siyasetçiler, medya, eğitimciler ve vatandaşlar olarak hepimiz, bu holiganlaşmayı durdurmalı ve karşımızdaki insanın da bir birey olduğunu, onun da fikirlerinin, haklarının ve duygularının olduğunu hatırlamalıyız.

Unutmayalım ki, bir toplumun en büyük zenginliği, yollarının genişliği değil, gönüllerinin genişliğidir.

Muhabbetle…

Bu yazı 1785 defa okunmuştur.