Bugun...

Turgut Tunç

Geçmişin Haylazlarını Şimdi Melaike Görmek

Tarih: 08-10-2025 10:54:00 Güncelleme: 08-10-2025 10:54:00

Geçenlerde eski bir öğretmenimi ziyaret ettim. Yılların hasretiyle elini öpmeye kalktım tabii. O, “Otur, ne yapıyorsun?” dese de, bizim geleneksel refleksimiz ağır bastı, zar zor da olsa elini öptüm. O esnada yüzünde beliren ifade, biraz mahcubiyet, biraz da derin bir iç çekişti.

Hemen ardından bana dönüp, “Şu senin eski haylaz tayfana, bütün sınıf arkadaşlarına benden özür dilediğimi söyle,” demez mi? Şaşkınlıkla “Hayırdır hocam, niye böyle bir şey söylüyorsunuz?” diye sordum.

Cevabı ise adeta günümüz gençliği üzerine çarpıcı bir tespit niteliğindeydi:

“Yavrum, biz size ‘haylaz, baş belası’ diyorduk ama siz meğer melaikeymişsiniz (meleklermişsiniz). Biz sizin kıymetinizi bilememişiz. Şimdiki öğrenciler ensemize tokat atıyor! Saygı kalmadı, sevgi kalmadı. Hele bize karşı hitabetlerini görsen…”

Öğretmenimin bu sözleri, geçmişle bugünü karşılaştıran, tatlı bir tebessümle başlayan ama boğazda düğümlenen bir his bırakan derin bir sohbete kapı araladı.

Nerede O “Haylaz” Saygı?

Şimdi dürüst olalım, bizim zamanımızda da yaramazlık yapan, ders kaynatan, koridorda koşarken neredeyse müdürün peruğunu düşürecek tipler vardı. Ama bir farkla: O yaramazlığın bile bir edebi vardı. Bir öğretmen sınıfa girdiğinde o kahkaha tufanı anında bıçak gibi kesilirdi. En bıçkınımız bile öğretmene isminin önüne “Hocam” demeden hitap etmezdi.

İtiraf edelim, bizim dönemimizde bazen küçük silleler, şaka yollu minik cezalar olurdu. Bugün tartışılır belki ama o günün şartlarında, bu tür uyarılar dahi bizim saygımıza, öğretmenlerimize duyduğumuz sevgiye asla gölge düşürmezdi. Hata yaptığımızda en büyük ceza, o saygı duyduğumuz insanın yüzündeki hayal kırıklığı ifadesiydi.

Bize “haylaz” deniyordu çünkü bazen dersten kaçar, notlarla oynar ya da komiklik yapardık. Ama kaba değildik. O saygı çemberini asla kırmazdık.

Öğretmenimin dediği gibi, bugün durum çok farklı. Elbette, bugün de pırıl pırıl, saygılı gençlerimiz var. Ancak maalesef, öğretmenler odasından sızan hikâyeler, genel bir erozyonu işaret ediyor.

Bugün dünya hızlı değişiyor. Dijital çağ, ilişkilerin ölçüsünü de dönüştürdü. Öğretmenlerin anlattığı örnekler, saygının giderek zayıfladığını gösteriyor.

Sevgili gençler, bu bir eleştiri değil, davettir. Saygı sizi küçültmez, aksine yüceltir. Bugün öğretmeninize göstereceğiniz hürmet, yarın sizin de hürmet göreceğiniz bir toplumun temelini atar.

Gelin, o eski “haylaz” sıfatının yanına bir de “melaike” yakışsın. Küçük bir teşekkür, içten bir selam, belki de geleceğimizi yeniden kuracak köprülerin ilk taşıdır.

Unutmayalım, saygıyı kaybeden toplum aslında geleceğini kaybeder.

Muhabbetle…

Bu yazı 1337 defa okunmuştur.