Bugun...

Turgut Tunç

İletildi: Ama Gönülden mi ?

Tarih: 14-07-2025 08:17:00 Güncelleme: 16-07-2025 09:17:00

Bazı mesajlar vardır… Daha okunmadan yorar insanı. Çünkü başlığında yazmaz ama satır arası bağırır: “Sadece göndermiş olmak için atıldım.” Üstünde yazan o küçük ama ağır notla: “İletildi.”

İçinde ne sen varsın, ne karşı taraf. Ne duygu var ne düşünce. Sadece otomatik bir refleks, sanki kalbin değil parmağın ucuyla gönderilmiş gibi. Bir kutlama mı? Bir teşekkür mü? Bir dua mı? Hiç fark etmez… İçine sen karışmadıysan, o mesaj değil, gölgedir. Hediye paketinin içi boştur, sadece kurdelesi gösterişlidir.

Kopyala-yapıştır, iyice alışkanlığa döndü. Hatta içtenlikten daha hızlı çalışır oldu artık. Kimse şöyle birkaç saniye durup düşünmüyor:

“Ben bu mesajı gerçekten göndermek istiyor muyum, yoksa sadece görev mi yapıyorum?”

Sözde hatırlanıyorsun ama ruhen unutulmaktan beter bir unutulmuşluğun içindesin. Çünkü mesele “hatırlamak” değil artık, bildirimlere cevap vermek.

Eskiden biri doğum günümüzü kutladığında kalbimizden bir sıcaklık geçerdi. Şimdi biri “iletildi” notuyla mesaj gönderince içimizden geçen tek şey şu oluyor:

“Heh, o da aradan çıkardı beni.”

Gelin itiraf edelim: Biz mesajı değil, kalbi bekliyoruz.

Cevap değil, yârenlik özlüyoruz.

O “iletildi” yazan mesajlarda, “senin için düşündüm, hissettim” cümlesinin yoksunluğu var.

Bir tebessüm bırakacaksa cümle, bırak göndersin. Ama surat ekşitecekse, eksik olsun.

Çünkü gönülsüz selam, kapıyı tıklatmadan giren rüzgârdır; huzuru değil, üşümeyi getirir.

Ve bazen asıl eksiklik, hiç yazmamakta değil; hissizce yazılmış cümlelerde saklıdır.

Bir gün bir dostum anlattı: Babası vefat etmiş, baş sağlığı mesajı atanların yarısı, daha cenaze evine varmadan aynı taziye mesajını statülerinde paylaşmış.

“Acını paylaşıyorum kardeşim…”

Altına da herkesin gördüğü bir emoji:

Bu yazı 2389 defa okunmuştur.