Bugun...

Sinem Menevşeoğlu

X, Y, Z EKSENİ

Tarih: 08-10-2025 15:27:00 Güncelleme: 08-10-2025 15:27:00

Hep “en özeli…” dedikleri içinde yer alır. Belki de gücünü dünyanın dengesizliği içinde denge sayan sayılardan alır. Biri bir dert, bini bin kıymetli sayılabilecek bir tutum, değer, davranış, hal, tavır denilebilecek; say-gı.

…

İlişkilerin olmazsa olmazıdır. Sevginin olmadığı yerde tutunabilecek, sözü geçecek olandır. ‘Sevmesen de saygı duyacaksın!’ klişesinin üstadıdır. Kendini sayanı bilir, bilmekle kalmaz sever de. Sıralı meclislerin, çoklu ortamların “gelini” saygı! Şimdilerde adı var, sanı yok gibi. Hükmünün geçerliliği bitmiş, miadı dolmuş derler. Ben bilmem, lakin gördüğüm duyduğumun her daim şahidi değildir. İşi değil, meşrebi öğretmek olan biri için liste başıdır o. Elzemi o yüzdendir ki işteş bir ilişki için ilk aranandır. Saygıya en çok ihtiyaç duyulan yerler kuşkusuz eğitim alanlarıdır. Sınıra gerek yok, hemen gelmesin akıllarınıza okullar; eğitim dedim, öğretim değil! Ana rahmine düştüğümüzden itibaren harekete geçen eğitim… O yüzden ola ki, saygı sadece kuşakların işi değil. Bize dahi ait olmayan harflerle tanımladığımız x, y, z'lere atfettiğimiz ve belki de şimdilerde en çok onların eleştirildiği kuşak çatışmaları. Kuşak çatışması dediğimiz şey, aslında bir yanılsamadır belki de. Çünkü her dönemin genci, bir öncekinin gözünde “daha hoyrat, daha sabırsız, daha eksik” görünmüştür. Zamanın akışı içinde aynı döngü tekrar edip durur. Onları leylekler getirmişçesine, her yaptıklarını eleştirdiğimiz; ‘o nesil hak etmez!’ der, gördüklerim duyduklarıma galip gelircesine.

…

Bir sınav kağıdı gibi toplumlar; dönemler, kâğıtlar, kalemler, sıralar, öğrenciler ve öğretmenler…Kendimiz olmalı eleştirdiğimiz! Neden sorusunu sormalı kendimize; değerlerimizin önüne geçirdiğimiz neydi diye...Kuşak dedikleri kandırmacadan ibarettir. Ne de çabuk unuttuk, birlikte yenen yemekleri, bayram sabahlarını, sorgusuz sualsiz ilişkileri, bireysellikten uzak zamanları...Peki şimdilerde ne öğrettik çocuklarımıza; bayramlarda tatil yapmaları, kapılar ardında gizlenmeleri, merhaba demenin klişe olduğunu, paylaşmanın sadece yakınsal alandakilerle olduğunu, saygıyı istediğimiz kişilere göstermeyi, empati mi o da nesi dedirtmeyi...Hepsi birer kalıtım gibi geçti bizden nesillere. Bireyselliği mi büyüttük yoksa, çocuklarımızla birlikte! İşte o zaman saygı kime duyulacaktı? Ama biz yine yeniden kuşakları suçlamaktayız tıpkı her dönemin kendinden sonraki nesli yargılaması gibi!

...

Zaman akmakta lakin saygı yerinde saymakta. Değişmez o. Anlamı yitmez. Meşrebinde yoktur çünkü zamana göre hareket etmek. Onun bardağı insandır, yetiştiği yer ise toprak. Bize ait değerler yaşadıkça bizden aldıklarıyla besleyecek o da çevresini ve geleceğini. Nasıl yorumladığımız çizecek onun yolunu. Velhasıl, der; zamanda değişen şey sadece görünürlüğün reklamıdır. İnsan aslında hep ilk insandır. Saygı azaldı sansa da gözler, o yine akacağı yolu bulur. Gönül yalan söylemez, geleceğin kutlu nesli tarihinin de kültürünün de davranışının da farkında ve hakkını verecek olandır. Selam olsun geleceğin neferlerine, nefeslerine...

Bu yazı 1024 defa okunmuştur.