Bugun...

Sinem Menevşeoğlu

RUH-İ REVAN

Tarih: 11-08-2025 09:23:00 Güncelleme: 11-08-2025 09:23:00

Sevmekten korkanlardan mısın? Yoksa cesaretin var mı gerçekten o yürekli aşka? Bak işte baştan yanlış yaptın, sen bir aziz isen karşındaki illa azize mi olmalı? Ya da Havva hep Adem’i mi aramalı?

Sevmekten korkma!

Hayalinde büyütüp düşlerinle beslediğin "O", ne kıymetli değil mi?

Evet dedin sanki, sen söylemeden de duyulur o, kulak mevzusu değil yürek ehlidir çünkü adabı.

Haa şöyle; bence şimdi oldu, kısasa kısas! Bırak şöyle duyguların gezinsin, şehrin kalabalıklarından çıkıp kendini arasın, bulsun, dolaşsın. Kendiyle tanışsın, cihana nam salsın. Dağ, taş, bayır, ovada kaybolsun. Saksıda çiçek olmasın sadece su verdiklerimiz! Leyleklere mekân olsun, martılara simit, çalgılara tel, masalara manzara olsun…

Sen otururken o sandalyede gözlerin ufka baksın, seherin harmanı seni sarsın. Hep neşeli şarkılar çalmasın mesela mutlu olman için arabesk günlerin tavşan kanı tadı, fantezinin keman meşrebi olsun karşında. Dinlediğin o sert müzikler de bile gönlünü yavaşlatsın. Olsun ki sen hep tek bir çiçeği sevme! Olsun ki siyahla beyazın aşkı hep futbol kokmasın, sadece takım rengi olmasın.

Hem zaten çocukların da en çok hata yaptıkları hep en kolay sorulardı, demişti bir öğretmenim. Öğretmendi, rehberdi ya o gün yine doğru söylemişti. Artık büyüdüm, dediğim bir vakitte tekrar etmişti zihnim çünkü ‘sosyal hayat’ dedikleri okulda ögrendiklerimizin hep sağlaması, bilmem belki de işlemin ta kendisiydi.

En basit şeyi sevmekle başlamalıydı mesela güne. Minik bir selam kahvaltının peyniri, birine gülümsemek zeytini! Hele bulutlara şekil vermek, sonra onları masala çevirmek… “Hadi canım!” demeyin ama su birikintisine basmak… Otobüs ya da minibüste yanına oturan birinin hayat hikayesinden ders çıkarmak, şükretmek belki de duydukların karşısında sahip olduklarına, bazen sabretmek…Pencereden bakarken hayatları okumaya çalışmak, o meşguliyetlerin yoğunluğunda dahi akşam “Nasılsın?” diyen birinin varlığına gülümsemek… Bir su sesi, bazen de Türk sineması sultanının nağmesi… ‘Sadelik izahtı!’ ama biz hep ansiklopedik tanımlarda sevgiyi aramaya başladık belki de son zamanlarda, son birkaç yıllarda. Kenara sıkışmış tüm sevgilerimizi daha da hapsettik; sınırlandırdık, etiketledik çünkü erler hatunlara methiyeler dizerken daha kutsal aşklara da ihtiyaç duyar sandık. Unuttuk işte börtü böceği, yaprağı, maviyi, kaldırım taşlarını, yakını uzağı sevmeyi unuttuk.

“Bırak bu reçetelik tavsiyeleri!” Demeyin!

Her evin kalbinin kilidi kendinde saklıdır. Hem “Sev!” dedik, sadece senin olanı değil sadece hayat arkadaşını değil herkesi, her şeyi sev.

Herkesin en kıymetli sadesine, sevgiyle kalın!

Bu yazı 1387 defa okunmuştur.