İşte çalıyor gönlümün huzur sesi; kıymetlileriniz arasına sakladıklarınızdan tam olarak. Ayaklarınız onu hisseder, yüreğiniz duyar, elleriniz konuşur. Anlaşır, koklaşırsınız! Siz onu önemsersiniz, o size kıymet verir. İçteş bir arzulama, bir iç çekiş… Var ise var, yok ise hüsrandasındır. Derinde, en derinde durur hep!

…

Bir sevda acısı gibi bazı zamanlar; bazı hasret kokan hikayeler, yarım kalan tüm hayatlar… Adına “yeşil!” dediklerimizde sakladığımız tüm niyetler, arzular, umutlar… Bir ecdadın çığıran zafer türküsü niyetinde tüm tohumlar! Henüz körpe iken dahi bir nesli doyuracak zenginlikte fidanlar! Gökyüzüyle konuşurcasına ona yürürken bir yetişkin olma niyetiyle, Kızıl Elması bir ormana çıkmakta olanlar!

Bir zamanlar hareketli şarkıların gelinleri iken, şimdilerde kara giyinmiş gelinliği ile durmakta! Bir ahali ki gözyaşları ile ağıt yakmakta dizleri kırılmış, kalpleri yara almış, yuvaları artık olmayan, feryatlarda kelamları, bakışları bir merakta… Engin bir nefese açılacak kapıları çalmakta, aramakta! Ahh bir de adına ‘haycan’ dediklerimizde saklı olanlar yuvasını dahi artık sırtında taşıyamayacaklar, yaprağı dünyası olamayacaklar, yorulduğunda artık bir dala konamayacaklar, kovanlarında saklanamayacaklar, sevgisini başka yeşillerde arayıp aşkını sahte yeşillere anlatacak olanlar…

Çınarın gövdesine yaslanmasanız bile sonsuza uzanan dalları ve yaprakları ile sizi korur… Yamacınızda olmakta böyle bir şey! Bu küslük uzun sürmesin olur mu? Sen, bize yine gel! Yeniden bizim ol!...

Küs ama yine yeşili seç! Emi?...